Hiszpania

Klimat Hiszpanii jest gorący i słoneczny. Turyści liczbie przybywają na liczne malownicze plaże, zwłaszcza te położone na wschodnim i południowym wybrzeżu oraz na położonych niedaleko wyspach Balearach. Majorce, Minorce i Ibizie. Oto widoki z Costa Brava niedaleko granicy francuskiej, Costa del Sol w pobliżu Cieśniny Gibraltarskiej oddzielającej Hiszpanie od Afryki oraz Son Saura na Majorce

Oprócz Madrytu i Barcelony w |Hiszpanii jest jeszcze bardzo wiele ciekawych miejsc, w których odbija się wyjątkowo bogata historia tego kraju.

Średniowiecze w Hiszpanii upływało pod znakiem rekonkwisty. To znaczy nieustannych walk mających na celu odbijanie kolejnych terenów z rąk Arabów którzy zajęli Półwysep w VIII wieku (około 700 lat temu) Wielu ludzi nie szukałoby najważniejszych muzułmańskich zabytków akurat w tej części świata, a jednak to właśnie w Hiszpanii znajdują się tak wspaniałe arabskie budowle jak pałac w Alhambra w Grenadzie czy wielki meczet w Kordobie. W obawie przez muzułmańskimi najeźdźcami chrześcijańscy władcy otaczali najważniejsze twierdze solidnymi murami obronnymi. Dziś do najlepiej zachowanych należą te które można zobaczyć w mieście Avila,.

Będąc przy średniowiecznej Hiszpanii warto byłoby wspomnieć o drogach św. Jakuba. Będąc na wycieczce w niektórych miejscowościach w pobliżu Krakowa (między innymi Piekary, Mników, Czułów, Liszki) oraz w samym Krakowie możecie zauważyć charakterystyczny symbol muszli św. Jakuba. To znak że znajdujecie się na jednej z rozsianych po całej Europie i nie tylko dróg którymi przez setki lat pielgrzymi podążali do znajdującej się w hiszpańskiej Galicji miejscowości Santiago di Compostella aby pomodlić się u grobu św. Jakuba – jednego z Apostołów.

Tradycyjne po szlakach św Jakuba pielgrzymuje się pieszo. Pielgrzym powinien wszystko co jest mu w drodze potrzebne zmieścić w bagażu który poniesie na swoich plecach. Przebycie całej drogi zajmuje kilka tygodni lub miesięcy i oczywiście nie jest łatwe, tym bardziej że powinno się wyruszać w drogę samotnie. Mimo to w dawnych czasach takie wędrówki były bardzo popularne. na szczęście można było liczyć na pomoc w mijanych po drodze klasztorach a im bliżej celu tym większa była szansa na spotkanie towarzysza zdążającego w tym samym kierunku. Dzisiaj nadal zdarzają się śmiałkowie wyruszający na szlaki św. Jakuba, jednak większość z nich nie planuje przejścia całej trasy a tylko jej niewielkiego fragmentu. Wtajemniczeni znają miejsca w których można po okazaniu znaku muszli bezpłatnie lub tanio przenocować.

A to już Krzysztof Kolumb i jego wyprawa. Tylko co on tutaj właściwie robi skoro był Włochem? Ale po kolei. Ponad 500 lat temu w Europie kwitł handel towarami sprowadzanymi z dalekiej Azji, między innymi z z Indii. Niestety wszystko skomplikowało się kiedy ważne tereny po drodze opanowali Turcy. Wyprawy handlowe stały się bardzo niebezpieczne a w dodatku Turcy wymagali od przejeżdżających kupców wysokich opłat celnych. Dlatego niektórzy zaczęli myśleć o poszukaniu innej, morskiej drogi do Indii dzięki której można byłoby omijać ziemie zajęte przez Turków.

Plan Kolumba był prosty. Jeśli Ziemie rzeczywiście jest okrągła (czego wtedy nie wszyscy jeszcze byli pewni) to wypływając z Europy i płynąc przez cały czas na zachód można opłynąć ją cała i w końcu dotrzeć do Indii. Założenia były dobre, dziś wiemy jednak że Kolumb nie wziął pod uwagę jednaj bardzo ważnej rzeczy. Nie przyszło mu do głowy że po drodze do Azji coś jeszcze może się znajdować. I to nie byle co, ale dwa wielkie kontynenty.

Aby plan mógł zostać zrealizowany potrzebne były statki wraz z załogą oraz niemałe pieniądze na ich wyposażenie. Kolumb najpierw zwrócił się o nie najpierw do władcy Portugalii, ponieważ tam właśnie mieszkał na stałe choć pochodził z włoskiej Genu. Nie udało mu się go jednak przekonać do sfinansowania tak ryzykownego przedsięwzięcie. Dopiero król i królowa hiszpańskiej Kastylii zgodzili się pomóc. Oczywiście w tej sytuacji było jasne że wszelkie ewentualnie odkryte ziemie i zdobyte skarby przypadną Hiszpan. Właśnie dlatego w większości krajów Ameryki Południowej oraz w Meksyku do dziś mówi się po hiszpańsku.

Nie będziemy się zajmować dalszą historią Hiszpanii i przejdziemy teraz do innych rzeczy które kojarzą się z tym krajem.

Z jednej strony stają ci, którzy mówią o tym jak bardzo ważne są takie walki dla hiszpańskiej tradycji i kultury oraz jak wielu turystów przyciągają, z drugiej jednak znajdują się obrońcy praw zwierząt, którzy domagają się ich zakazania.

Ach, te ich festiwale… Napiszę jeszcze o dwóch które również są szeroko znane i również mogą nam się wydawać trochę….niecodzienne.

Falles de Valencia to święto obchodzone co roku na początku marca w Walencji. Z myślą o jego trwających przez kilka dni obchodach mieszkańcy miasta już o wiele wcześniej przygotowują ogromne rzeźby z drewna i kartonu które ustawiają na ulicach i placach po to by w ostatnia noc festiwalu wszystkie je podpalić i bawić się radośnie w blasku płomieni. Tradycja ta pochodzi od zwyczaju robienia wiosennych porządków i pozbywania się starych rzeczy aby zrobić miejsce na nowe., nowe.

Również niedaleko Walencji w miejscowości Buflol w sierpniu odbywa się La Tomatina. Na początku ochotnicy wspinają się na wysmarowany masłem słup na szczycie którego znajduje się hiszpańska szynka. Właściwa zabawa rozpoczyna się jednak dopiero w momencie kiedy któremuś z nich się to uda. Wtedy na plac wjeżdżają ciężarówki wypełnione tonami pomidorów. I…po chwili bitwa trwa już w najlepsze.

No to jak już jesteśmy przy pomidorach to teraz może coś o kuchni. Typowe dla Hiszpanii są tapas czyli przekąski. Specjalne tapas bary można tam spotkać na każdym kroku. Bo przecież jeśli ktoś jest głodny ale tylko trochę to wcale nie musi udawać się do restauracji i zamawiać obfity posiłek na który trzeba długo czekać i sporo za niego zapłacić. Do p[popularnych tapas należą pieczone ziemniaki, pocięte w plasterki wędliny lub warzywa, oliwki, owoce morza oraz najróżniejsze kanapki.

W polskich sklepach można coraz częściej kupić mniej lub bardziej autentyczną hiszpańską szynkę. Ta tradycyjna powinna pochodzić tylko z jednego gatunku półdzikiej świni i zanim trafi do sklepu dojrzewać w określonych warunkach przez kilkanaście miesięcy.

A wachlarze? Wachlarze tak. Podpatrzyli je na wschodzie hiszpańscy podróżnicy i szybko zyskały sobie popularność w całym kraju. Trudno się temu dziwić biorąc pod uwagę panujący tam klimat. Istniał nawet specjalny kod za pomocą którego dziewczyny mogły posługując się wachlarzem ukradkiem przekazywać sygnały chłopcom. Oczywiście wachlarz hiszpański wygląda zupełnie inaczej niż chiński czy japoński.

Najczęściej tradycyjny strój Hiszpanki składa się z szerokiej spódnicy bez falban, ale za to z fartuchem, bluzki, gorsetu i chusty okrywającej ramiona której końce są zawiązane z tyłu na plecach lub włożone do spódnicy. Odpowiedni strój dla Hiszpana to długie lub krótsze ciemne spodnie, biała koszula, szeroki pas, kamizelka i czasami kapelusz. Ale tak naprawdę to tez nie do końca jest tak bo przecież w przypadku tak dużego kraju folklor poszczególnych regionów musi się od siebie różnić. Ktoś kto kto przypadkiem trafi na występ ludowego zespołu z mniej znanych północnych części Hiszpanii może się mocno zdziwić jak bardzo to co widzi różni się od tego co sobie wyobrażał.

Od kultury ludowej, czyli tego co tworzyło się samo głownie na wsiach i w małych miasteczkach szybciutko przechodzimy do tak zwanej kultury wysokiej, czyli od tego co celowo tworzyli na dworach i salonach wykształceni artyści. A z tych najbardziej znani są w świecie hiszpańscy malarze.

I jeszcze dwóch malarzy współczesnych. To znaczy takich, którzy zżyli i malowali nie tak dawno. Mogliby ich spotkać wasi dziadkowie, a może nawet rodzice.

Pablo Picasso był z kolei jednym z twórców kubizmu. Kubiści próbowali namalować przedstawianą osobę lub przedmiot w taki sposób jakby patrzyli na każdą jago część osobno i to na dodatek na każdą z innej strony. Wychodziło im to trochę tak jakby założyli jakieś dziwne okulary.

Bohater książki Miguela de Cervantesa to szlachcic, któremu po przeczytaniu wielu średniowiecznych rycerskich opowieści zaczęło wydawać się że sam jest rycerzem. Wyrusza więc w świat aby przeżywać fantastyczne przygody biorąc napotkanych ludzi, zwierzęta i przedmioty za baśniowe postacie i stwory. W czasie jednej z nich atakuje kilka wiatraków w przekonaniu że są one olbrzymami.